مامان : محبوبه و منیره یکیتون کنار بیاین واسه یکیتون تا هفته دیگه بریم سرویس طلا بخریم
محبوبه : حوصله بحث و اینا ندارم اول واسه منیره بخرین (آخه مثلا واسه میترامون ترتیب سن خیلی مهمه)
من : منم مشکل ندارم فقط یه شرط داره
مامانم : ذره ای پولت نمیدیم دوربین بخریا
من : کاری با پول شما ندارم. شرطم اینه که بزارین با پول خودم دوربین بخرم
مامان : چه طور تو که گفتی پول لپتپتو هم کامل ندادی.
من : چی کار اونش دارین من جور میکنم.
مامان : به شرطی که دوربین قبلیتو بدی ما.
من : نه میخوام بفروشمش، مهدی (داییم) گفته دوربینمو ۲۰۰ تومن میخره.
مامان : بعد بهونه نمیگیری که چرا سرویس طلا واسه محبوبه زودتر خریدیم؟
من : نه, من که تو عروسی قرار روسری بپوشم نه گردن بندم معلومه نه گوشواره. واسه محبوبه واجب تره. منم دوربین رو تا اون وقت میخوام که عکاسی کنم.
مامان : خب اونکه پول خودته، عیب نداره دوربین بخر.

اپیزود دوم :

مامان : دوربینتو اون سال چند خریدی؟
من : ۴۵۰.
مامان : الآن چرا ۲۰۰ میفروشی؟
من : دوربینه که الان تو بازار نیست، اگه تو باشه ۳۰۰ بیشتر نیست.
مامان : پس من ۳۰۰ میخرم ازت،
من : ای بابا کاش نگفته بودم الان ۳۰۰ هه
مامان : راضی نیستم اگه زیر ۳۰۰ به کسی بفروشیا.
من : پس الآن پولشو بدین بهم.
مامان : بذار دوربین بخری بعد که کارش نداشتی بعد.
من : شما پول بدین من فردا میخرم
مامان : یعنی اینقد لنگ پولی؟
من : آره, منتظرم حقوق رو بدان بخرم
مامان : من که الآن پول ندارم.
من : چه طور واسه سرویس دارین.
مامان : خوب اون پولو که نمیتونم ناقص کنم

اپیزود سوم :

مامان : بیا فعلا اینو بگیر
من : ایول، پس همین الان برم سفارش اینترنتی بدم؟
مامان : اول جنس منو تحویل بده
من [دوربین S3 و شارژر باطریشو اوردم دادم مامان] فقط مموریش الان دم دستم نیست، جعبه ایناش هم باید بگردم ببینم کجا گذاشتم.
مامان : فقط باید یادم هم بدین باهاش کار کنما
محبوبه : من یادتون میدم
[پنج دقیقه بعد]
من : مامان یه چیزی بگم دعوام نمیکنین؟
مامان : چی کار کردی باز؟
من : دوربینه رو دو روزه خریدم منتظر بودم شما اجازه بدین [نیشخند]
مامان [لبخند] سر لپ‌تاپت هم همین کارو کردیا، مرده شور کله کچلت که این قدر خود سر شدی
من  [نیشخند] بذارین اصلا برم بیارمش

و اینجا بود که از دوربین جدیدم رونمایی کردم و شب قدر رو با خیال راحت از بروبچز فامیل عکاسی کردم :دی یاح یاح! خدایا شکرت که هم زمینه‌ش رو زود فراهم کردی هم پولشو. بعد حتی دیروز رفتم/رفت واسه دوربینم مموری و فیلتر پولاریزه اینا خریدم/خرید و الان کلی خوشحالم.

پ.ن. این سایته که پنگلیش رو به فارسی تبدیل میکنه (بهنویس/گوگل ترسنلیت/غیرو) هم چیز خوبیه، تیکه چتمو دادمش فارسی کرد دیگه نیاز نبود دورباره تایپ کنم :دی شما هم اگه دستتون تو تایپ فارسی کنده از این سایتا استفاده کنین! والا بخدا چشم آدم ناکار میشه این همه لغت ناجور انگلیسی میخونه.

ارسال نظر سریع

سه شنبه ۳ مهر ماه ۱۳۸۶ مصادف با ۱۳ رمضان ۱۴۲۸

امروز برای تعمییر MP3 player ام تنهایی رفته بودم دروازه دولت (باور کنین تنها بودم) کارم زیاد طول نکشید . تنها بودن ٬ نزدیکی دروازه دولت به ۳۳ پل و نزدیک شدن غروب آفتاب باعث شد بزنه به کله ام و برای دیدن غروب برم ۳۳ پل . (آخه تماشای غروب آفتاب از روی پل رو خیلی دوست دارم)
همون جور که لب پل نشسته بودم و به غروب نگاه میکردم ٬ خیلی دلم گرفت . قشنگی غروب یادم اورد که هنوز دوربین نخریدم . بیشتر غصه ام از این بابت بود که ناخواسته و ندانسته داشتم کم کم پولی رو که برای خرید دوربین کنار گذاشته بودم خرج چیزهای جزئی میکردم ( یه نمونه اش ۱۰٬۰۰۰ تومنی بود که برای تعمیر MP3 player دادم)
به قدری دلم گرفت که زنگ مامانی زدم و ….
از اجازه مامان و بابا برای خرید دوربین تا رفتن به نمایندگی canon در اصفهان ( دقیق کنار ۳۳ پل – میدان انقلاب – هست) فقط یه ربع زمان برد . و کل خرید هم یک ربع بیشتر طول نکشید . مغازه دار باورش نمیشد یه دختر تنها ٬ اونم دقیق موقع اذان شب ماه رمضون واقعا تصمیم به خرید دوربین داشته باشه . ولی من به قدری مصر بودم و ترس برگشتن حرف مامان بابا رو داشتم که همون وقت دوربین رو با تمام وسایل جانبی اش خریدم ( البته چون پولم ۲۰٬۰۰۰ تومن کم داشت memory رو نخریدم )
خیلی ذوق داشتم . بیتشر از اونی که باورت بشه . دوست داشتم شادیم رو با یکی قسمت کنم ولی قسمت نشد … تمام ذوق و خوشحالیم خوابید . با این حال ترس از دست دادن دوربین باعث شده بود اونو محکم توی بغلم بگیرم . بقیه دوستان هم به قدری بی ذوق تشریف داشتند و عظمت خوشحالی من رو درک نمیکردند که هیچکی بهم تبریک نگفت . مگر اینکه خودم یادآوری کنم .
۴ سال آرزوی داشتن دوربین دیجیتال داشتم و ۲ سال بود که برای خریدش تلاش کردم ولی دیشب نمیدونم چه مرگیم شده بود که حتی درست حسابی هم نگاهش نکردم .

اولین عکسی که با دوربین PowerShot S3is گرفتم

و امروز پنجشنبه ۴ شهریور ۱۳۸۹ مصادف با ۱۵ رمضان ۱۴۳۱

بعد هرگزی انجمن خلوت نبود و خیلی‌ها بودن. مهدی یه سر زد و بعد رفت شرکت، گفت برمیگردم. مهدی که رفت صادق اومد. به محض اینکه صادق رفت مهدی باز اومد … کلا خیلی مشکوک میزدن. یعنی از همون دیشب که مهدی گفته بود دوربینتو بیار کلا بهشون شک کردم + اومده بود با صادق هی در گوشی حرف میزدنف با توجه به sms های قبلش حدس میزدم میخوان یه کارایی بکنن ولی نمیدونن جلوی بقیه بچه‌ها میشه یا نه. خلاصه این بار صبر من یکی تموم شد گفتم مشکوک میزنینا، عیب نداره بگین. مهدی هم معلوم بود داره تو دلش استخاره میگیره، گفت لپ‌تاپمو بده (آخه کیفش بغل دستم گذاشته بود) خنده‌م گرفته بود، زیب کیفشو باز کردم وگفتم چرا خودت برنمیداری؟ اینجا که چیزی نیست. گفت شارژرش خب … اصلا دیگه نگفته میدونستم قراره تو کیفش چی در بیاد. جعبه مارک کنون رو که دیدم خیالم راحت شد که حدسم درست بوده. بقیه عکس‌العملمو یادم نیست ولی کلی هیجان‌زده بودم. اون قدر که نمیدونستم چه طوری از صادق و مهدی تشکر کنم.

یعنی یک ماه بود دنبال دوربین slr بودم که ببینم چه مارکی بهتره ولی قدرت تصمیم گیری نداشتم. همش به مهدی میگفتم کاش یکی بود دیکتاتوری عمل میکرد واسم میخرید. از طرفی جور نبودن پول و از طرف دیگه مخالفت بابا اینا باعث میشد کمی سست بشم. تو این مدت خیلی غر دوربین زدم، میدونستم بابام قرار نیست پول خرید دوربین بدن (خانواده‌ای دارم که حاضرن ۲-۳ میلیون پول سرویس طلا بدن ولی خمس اینو واسه دوربین خریدن نمیدن) ولی میخواستم حداقل تجربه سه سال پیش تکرار نشه که حتی اجازه ندان با پول خودم دوربین بخرم. با اینکه الانم نمیدونن خریدم ولی حداقل میدونم آمادگی دارن. حتی مثلا دیشب به داییم میگفتم تو کمی پول قرضم بده تا عروسیت نشده یه slr بخرم خودم میام عکاسی از مراسم. خلاصه امیدوارم وقتی بفهمن زیاد شکه نشن. یا گمونم مثل لپ‌تاپه یه مدت باید پنهونی باهاش کار کنم بعد رونمایی کنم.

دوربینه رو قایمکی اوردم خونه ولی روم نمیشه از جعبه‌ش در بیارم. مطلب اون روزم رو که خوندم (همین که بالا نوشتم) دیدم چه قدر این دوربین خریدن و اون دوربین خریدن شبیه همه. نداشتن مموری کارت و تابستونی پسند کردنش و مخالفت خانواده و استفاده نکردن ازش و همه چی … همه چی الا خوشحالیش و داشتن شریک تو خوشحالیم. هیجانش و حتی اشکایی که ریختم منتها این کجا و آن کجا. این بار یه خانواده داشتم که پشتم وایساده بودن، خانواده‌ای که بودنش باعث شد درد همراهی نکردن خانواده بیولوژیکیم رو فراموش کنم

پ.ن. گمونم باید گریروزن کنین که پول دوربینه جور بشه :دی
پ.ن.۲. صدای شاتر دوربین صدای قلب دوربینه، تو دوربین قبلیم این قلب آروم میزد و تو دوربین نیکون (واسه یکی از دوستام بود) خیلی محکم. راضی م از صدای متوسط دوربینم.
پ.ن.۳. دوربین قبلیمو به هیچکی نمیدم، یعنی به قدری ازش خاطره دارم که دلم میخواد همیشه پیشم باشه. فقط نمیدونم آیا میتونم طوری باهاش برخورد کنم که یه وقت بهش برنخوره، فکر نکنه هوو اوردم سرش :دی ولی اگه کسی بخواد حاصرم بهش قرض بدم.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 2 نظر دیگر

تیشرت و حتی دسته کلید

پ.ن. آقا جان! وبلاگتو پاک میکنی که چی بشه؟! نکن برادرم! نکن عمو جان!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

۲. یادمه چند سال پیش باب بود sms میدادن میگفتن : «به نیت ۱۲ امام ۱۲ بار فلان سوره‌ای رو بخون و این پیامک رو واسه ۱۲ نفر دیگه بفرست. مطمئن باش به آرزوت میرسی و اینا» و کلی از این sms های مسخره که گاها اگه روشون میشد میگفتن به نیت ۱۲۴ هزار پیامبر یه عمل دینی رو انجام بده و واسه ۱۲۴ هزار نفر هم بفرست. یعنی باز اگه هزار ش رو هم نمیگفتن خیلی مسخره بود. چه قدر آدم میتونه پول بکنه تو جیب مخابرات؟ باشه قبول ثواب خوندن سوره و صلوات و نمیدونم چی خیلی زیاده ولیا نه اون قدر که آدمو کباب کنه. (حتی یه مدت sms های شوخی تو این مایه‌ها هم باب شده بود : ۷ بار بع‌بع کن و این پیامک رو واسه ۷ ببعی دیگه هم بفرست)

۳. «حاج شیخ فلانی یکی شب خواب دید در بیابانی تشنه ست، سید سبز پوشی سوار بر اسب به او نزدیک شد و او را سیر آب کرد. سید به او گفت که به زنان امت من بگو جوراب نازک نپوشند که همانا این از بدترین گناهان است. حاجی وقتی بیدار شد به خواب اهمیت نداد و بعد از مدتی دخترش بیمار شد …. [خلاصه اینکه] این داستان رو روی ۷ جلد از کتاب‌های امازاده بنویسید و به بقیه سفارش کنید، که ننوشتنش باعث بدبختی و نوشتنش باعث سرافرازی هست» ولم کنین بخدا! تمام کتاب‌های ادعیه و قرآن اما‌مزاده ها رو گند میزنن که فقط میخوان بگن جوراب نازک نپوشید؟

در هر صورت همه اینا از نظر من spam * هه. آقا جان اسپم تولید نکنین، میمیرین؟! spam رو هم که میدونین، باید فوری پاک کرد. وگرنه زیادی میره رو اعصاب.

پ.ن. به تعبیر وردپرس spam یعنی جفنگ. یا به قولی هرزنامه.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

یه خاله و دایی دارم که هم‌سن و سال ما سه تا آبجیا هستن و به خاطر همین بچه که بودیم زیاد خونه مامان‌بزرگ میموندیم. یادمه اون شب خونه مامان بزرگ شام ، شامی داشتن. اون وقتا هم از تنها غذای گوشتی‌ای که خوشم میومد همین شامی بود، اونم چون گوشتشو چرخ میکردند و سرخ میکردند و نیاز به جویدن نبود. کمتر هم بوی گوشت تو دهن آدم میپیچید. اون وقتا اگه یادتون باشه یه برنامه تلویزیون نشون میداد به اسم سینما … همون که چند تا فیلم کوتاه و کارتون کوتاه پخش میکرد و من خیلی دوست داشتم. اون شب یه کارتونی نشون داد که توش یه لاش‌خور شب مراقب یه خونه میشه و سر آخر بچه‌شون رو میدزده و میبرتش واسه جوجه‌هاش تا بخورنش. دقیقا با تمام جزئیات نشون داد. یادم میاد اون شب تا خود صبح هی طعم گوشت شامی و تصویرای اون کارتون تو ذهنم مخلوط میشد و هی از هی چی گوشت و آدم و برنامه تلویزیون بود بدم میومد.

احساس تهوع بهم دست داد وقتی یاد اون کارتونی افتادم که منو بیش‌از پیش از گوشت و طعم گوشت متنفر کرد. اه! چه سحری‌ای خوردم دیشب. چه شامی خوردم اون شب.

۲. داشتم فکر میکردم که جالب که تو اغلب سریالای تلویزیون فقیر فقرا چادری‌ن بقیه مانتویی، حتی وقتی تو خونه‌ن. استثناش هم میشه وقتایی که بخوان خرمذهب بودن یا سیاسی بودن کسی رو نشون بدن. ولش کن زیادی دارم فکرش میکنم. تازه اینم به کنار از خیلی لحاظای دیگه‌ هم فرهنگ سازی اشتباه داره میکنه.

گفتن هم نداره، از صدا و سیمای ایران خوشم نمیاد ولی خب گاهی می‌بینمش. گاهی حوصله‌م سر میره و چاره‌ای نیست جز دیدن سریال‌هاش. گاهی هم مجبورم در جمع خانواده باشم. ولی خب خوب بلدم به تلویزون پشت کنم و فقط صداشو بشنوم.

زینب مطلبی نوشته در مورد پشت پرده مشکلات زنان ایران اولاش بیربط نیست

پ.ن. دوربین میخوام و این روزها دائم دارم به جون بابا اینا غر میزنم. چه طور اونا غر نزنن که میری یه جا خر حمالی با حقوق کم بعد من غر نزنم آخه چیزایی رو که معقولانه میخوام شما واسم تهیه نمیکنین؟ میخوام، دوربین میخوام، کلاس میخوام، قبولی کنکور میخوام. یزد نمیخوا

پ.ن. فکرش کردم دیدم اصلا جنبه کار گروهی ندارم ) یعنی کلا نمیتونم با گروهی همرنگ بشم :دی اینا این از گروه عکاسیمون که راه افتاده ولی عملا بعد از برنامه اول دیگه در جریان هیچ برنامه‌ای نیستم. خانواده اینا هم گمونم بهونه باش،اصلا کلا با هیچی دیگه حال نمیکنم. اعصاب هیچی رو ندارم. زندگی و فکرم هم آشفته ست.

ارسال نظر سریع

هرچند روزهای اول دلگیر بودم از آدما ولی باز مثل هر سال بودم که باشم، منتها امسال کمی کمرنگتر و متفاوت‌تر. راستیتش تازه دارم یاد میگیرم چه طور میشه کمرنگ بود ولی تو چشم زد. چه طور میشه بیخود و الکی زحمت نکشید و به جاش خوش گذروند. تازه یاد گرفتم وقتی جواب این همه زحمت بی منت هر سالتو برعکس میدن، به رو خودت نیاری و سعی کنی مثل بقیه‌ای باشی که … ولش! یادم میاد یه بغض همراه شادی وجودمو میگیره. بغضی که حاصل قدرنشناسی دیگران و خز بودن خودمه و شادی به خاطر تمام حس‌های صادقانه و خوبی که قبلا داشتم و باعث میشد یه خوشی متفاوت داشته باشم. و خب امسال قدر دوستای خوبم رو هم بیشتر می‌دونستم

پ.ن. یه انتخاب رشته توپی کردم که نگو :دی در اصل ۱۱ رشته رو وارد کردم؛ عکاسی‌ها و بعد نقاشی و ارتباط تصویری و بعدش صنایع‌دستی‌ها و البته طراحی صنعتی و طراحی لباس رو جهت تنوع زدم. بعد از این ۱۱ تا هم اول همه‌ی شبانه‌ها رو زدم و بعد روزانه‌ها، فقط واسه اینکه رنج نمرات و آخرین رتبه قبولی هر رشته دستم بیاد واسه مشاوره سال دیگه. یعنی اینجوری

ارسال نظر سریع

میگن، میگنااااا خودم تجربه زیاد ندارم، که مردا ترجیح میدن موی سر بلند واسه زنا رو ترجیح میدن.هیچ ربطی هم به مثلا اعتقادات قدیمی و گیس‌بریدگی نداره. یه علاقه زیبا شناسانه‌ هست. اعتقادات قدیمی هم که میگم همینه که لغت نامه دهخدا نوشته : «گیس (اِ) موی بلندسر زنان است و گیس بریده [ ب ُ دَ / دِ ]  به زنی که به جرم تبهکاری یا جز آن گیسوان او را بریده باشند میگویند. لیکن در تداول امروز آن شدت معنی را از دست داده است و حتی زنان به خود نیز میگویند: من گیس بریده چرا این کار را کردم . و در تداول عام دشنام مانندی است به کنایه زنان را. چه بریدن گیسو یکی از جزاهای زانیه بوده است.» واقعا دلیل این اصرار خانواده‌ها واسه بلندی موی دختران رو نمی‌دونم.

نمیدونم به خاطر طالع ابان و خصلت پسرونه‌ام بود یا شاید درون پرهیجان و متفاوتم … همیشه دلم میخواست برای یک بار هم که شده موی سرمو بتراشم ولی مامان بابا موافقت نمیکردن. خودم هم از عکس‌العمل اطرافیانم (بیشتر بابابزرگم) می‌ترسیدم. خلاصه بعد از این همه سال بالاخره به این ارزوم رسیدم. حس متفاوت و خوبیه. یه حس آزادی و سبکی خاص. حس روسری بدون حایل و مور مور شدن لطیف. لمس پوست مخملی. شونه نکردن و شستشوی راحتش و کلی حس لطیف جدید. ولی خب هنوز عکس‌العملا رو ندیدم.

محبوبه ازم خواست که جوگیر بازی در نیارم و نیام تو نت بگم که کچل کردم … ولی خب دیشب به قدری هیجان داشتم که نمیتونستم جلو خودمو بگیرم. جدا به یکی از آرزوهای دوران نوجوانی‌م رسیده بودم خب. الانم هیچ ملا نقطه گیری نمیتونه این حس خوبم و اینکه چرا در موردش تو وبلاگم پست نوشتم رو بگیره. بعد یه چیزی رو فهمیدم، برعکس پسرا که از تراشیدن سرشون بدشون میاد. اغلب دخترا آرزو دارن واسه یک بار هم که شده اینو تجربه کنن.

پینوشت ها :

۱. فیلم بچه‌های بد یادتونه؟ زهرا داودنژاد تو قسمت‌هاییش چون سرش رو تراشیده بود بدون روسری بازی کرده بود. سوالم این بود که اگه دختری سرشو بتراشه یعنی از لحاظ شرعی دیگه مشکل نداره پوست سرشو نامحرم ببینه؟

۲. دوستی گفت : اگر نسخه اصلی و بدون سانسور کتاب سینوهه رو خونده باشند در اونجا ذکر شده که زنان در زمان فراعنه موهای سرشون رو از ته میزدند و این رو به عنوان یک زینت حساب می کردند.

۳. چرا یادم نمیاد اون شعره که میگفت «فلانی بیچاره، شونصد تا بچه داره. وقتی میره اداره، کله گَرش میخواره» اول و اخرش چی بود؟ یادش به خیر بچه که بودیم چه قدر به دایی‌ه میگفتیم «کچل کچل کلاچه، روغن کله پاچه» تازه یکی ازم پرسید «حالا کی اعزام میشی؟»  :دی

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 9 نظر دیگر

نمیتونم. دیگه تحمل ندارم. تحمل و توان مبارزه با خانواده رو ندارم. میگن فقط یزد ولی یزد … لعنتی دفترچه ظرفیت رشته‌ها نمیاد (اومده تو سایتا. منتها نمیاره‌تش) که ببینم اصلا یزد هیچ رشته‌ای داره واسه قبولی؟؟؟ چند سال اخیر نداشته میگن شاید امسال نقاشی پذیرش داشته باشه. کاش اصلا همین نقاشی هم نداشته باشه. دلم نمیخوام به خاطر اجبار خانواده رشته ای قبول بشم. دلم عکاسی میخواد هرچند همین جوریش هم معلوم نیست قبول بشم، با این حال دلم میخواد با اطمینان انتخاب رشته کنم.

خسته شدم از آدمای اطرافم. از همه که درک نمیکنن چی میگم و چی میخوام و چی میکشم. دیگه تحمل ندارم و دیگه توانایی مبارزه هم ندارم. دختر خوبی واسه خانواده م نیستم، همون طور که اونا هم پدر مادر خوبی واسم نیستن. یاغی بودم ولی نه اون قد که طرد بشم، بیش از این نمیتونم یاغی بشم … کاش میتونستم.

هی هرروز که میگذره به جای اینکه آرامش و اطمینان و امیدم به زندگی بیشتر بشه کمتر میشه. گور بابای کنکور. فوقش قبول نمیشم و میمونم تو خونه. میمونم و شاید سال دیگه باز کنکور دادم. این قدر هر سال کنکور میدم تا فرجی بشه. حالا کنکور و درس خوندنش هیچی، چه طوری خونه رو تحمل کنم؟

پ.ن. اومد! حالم داره به هم میخوره. نمیتونم نگاش کنم :-&

بعد نوشت : حساب کردم دیدم روزانه دانشگاه‌‌های تهران ۱۴۵ تا متمرکز ظرفیت داره و ۳۵۰ تا نیمه متمرکز یعنی تا ۴۹۵ تهران روزانه قبول میشن. عکاسی اصفهان و تهران رو به احتمال ۹۰% قبولم. مگر اینکه از بد شانسیم ۶۵ نفر عاشق سینه چاک عکاسی پیدا بشه بزنه این دو تا رو … دعا کنین. به دوستم هم گفتم، فوقش قبول میشم و نمیذارن و اون وقت میشه یه فکری واسش برداشت

ارسال نظر سریع

خیلی دلش پر بود، بهم گفت : «همه فیس‌بوکی شدن و دیه جمع نمشن، محبّتا داره مره، تا جایی که من دارم می‌بینم همه دور شدن… دیه با هم در نمرن، همه‌ی حرفاشون حول فیس‌بوک و اینا مچرخه و … به طوریکه کسی که نیا چندروزی به فیس‌بوک دیه انگار نیست!» میخواستم بهش بگم این که چیزی نیست، گاهی هم هستی بینشون و نمیبیننت. چند بار که تو برنامه‌ای شرکت نکردی انگار دیگه کلا نیستی. واسه هیچ برنامه دیگه‌ای خبرت نمیکنن. حتی تو خود فیس‌بوک هم محلت نمی‌ذارن. آره! منم دلم میگیره اینا رو میبینم … فیس‌بوک خوبه منتها به عنوان شبکه اجتماعی و ارتباط تو دنیای مجازی، نه اینکه بخواد تمام روابط حقیقی آدما رو هم تحت الشعاع خودش قرار بده.

ولش! اینا رو گفتم که گفته باشم، رو دلم نمونه عقده بشه :دی. دنبال یه پایه بودم واسه یزد گردی، عکاسی و اینا هر چی گشتم نه تنها نیافتم بلکه از جمع هم دور تر شدم. حالا دوستِ پسر هیچی! یه دوست دختر پایه هم نداریم، والا! گمونم بهتر باشه از فردا باز تنهایی شروع کنم به گردش و عکاسی. باید ببینم چی می‌شه.

پ.ن. دقیقا منظورم سمپادیاست. دوستایی که همه یه وجه مشترک داریم و از قدیم جمع بزرگی بودیم.

بی ربط : دوستی گفت «عکاس بی مجموعه عکاس نیست» راست هم میگه. باید برم مجموعه دار بشم :دی لینک

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

مگه چند بار از دنیا میریم؟

می‌گن درست در لحظه مرگ ۲۱ گرم از وزن کسی که داره می‌میره، کم می‌شه.

و مگه ۲۱ گرم چقدر ظرفیت داره؟

مگه چی از ما کم می‌شه؟

مگه چی می‌شه اگه ما ۲۱ گرم از دست بدیم؟

با رفتن اون چی می‌شه؟

مگه چقدر ارزش داره؟

۲۱ گرم وزن… یک سکه پنج سنتی

وزن یک مرغ مگس خوار…یه تیکه شکلات

۲۱ گرم وزن چیه؟

عشق چه قدر وزن داره؟

انتقام چه قدر وزن داره؟

…

۲۱ گرم محصول:۲۰۰۳ USA فیلمی از: Alejandro Gonzalez

پ.ن. اومدم بنویسم تدوین این فیلم عالی بود و …. دیدم همه حرفا رو زهرا تو این پست لوتوس نوشته

پ.ن.۲.مرسی از صادق بابت فیلم باعث شد سر دخترش گرم بشه

پ.ن.۳. اه اه! این لوتوس هم با این سردبیرش! :دی همش وبلاگشون داووونه :پی

ارسال نظر سریع