یادداشت های یک دیوانه

نوشته شده توسط منیره @ ساعت۱۱:۰۰ قبل از ظهر در ۱ اسفند ۱۳۸۷

(+) میگه «توبمون! چی کار بقیه داری؟! بمون پیش دوستات! بمون تا چشم بعضیا در بیاد!» ولی من جدا نمیتونم چه طور میتونم بمونم وقتی هیچکی نمیفهمه چه زجری میکشم؟ هیچکی نمیفهمه چه قدر درد داره چیزایی رو که من دیدم؟ هیچکی نمیفهمه از دیدن اسم یه نفر این طوری به خود لرزیدن یعنی چی؟ هیچکی [...]

نوشته شده توسط منیره @ ساعت۱۰:۴۲ قبل از ظهر در ۱ اسفند ۱۳۸۷

آروم آروم اشکم میریزه! بیشتر این حالت وقتی واسم اتفاق می افته که پشت سیستم میشینم و نامروتی افرادی رو میبینم که روزی بهشون میگفتم دوست! جدیدا حتی دیدن اسمشون هم اشکم رو در میاره، یادم میندازه روزی چه طوری بهم خنجر زدند و هنوزم اون زخم ها تازه است. حتی جدیدا از نزدیک شدن [...]