تنهاترین شعر من

فرستاده شده @ ۱۱:۵۸ بعد از ظهر در ۲۰ آذر ۱۳۸۷ توسط منیره

تنهاترین شعر من
گریه هایی است
که سرنوشت من است
نه سهم من

و تنها ترین شعر تو
لبخند توست
که رها شده
در تمام لحظه های من

و تو شاید
خود سرنوشت باشی
خود گریه
خود شعر….

little Angel @ ۱۲:۵۹ ق.ظ

مرسییییییییییییییییییییییییی هوارتاااااااااااااااااااااا :*

[پاسخ]
حدیثه @ ۱۱:۱۷ ق.ظ

این عسک را خودت گرفتی منیره؟ b-) این شعر رو که خوندم یاده تنهاترین افتادم!

[پاسخ]
منیره @ ۱:۲۲ ب.ظ

نه این عسک رو خودم نگرفتم!
خوب من دقیقا به خاطر تنهاترین این شعر رو گذاشتم دیگه :دی

[پاسخ]