یادداشت های یک دیوانه

• مینیمال
• درباره
• عکاسخانه
• RSS

• ۳ نظر @ در راستای پست های قبلی
• RSS

• قبلی : دوست واقعی | بعدی : ژانر شناسی کلاس C

نظرات اخیر

1. 

   یک فتحی @ ۸:۵۳ ق.ظ

   ای بابا منیره خانم. قابل دار نبود. انشالله خدا یک عمر شادی و عزت بهتون بده

   [پاسخ]

   
2. 

   حدیثه @ ۵:۳۸ ب.ظ

   منیره منیره ) اون چسبای گنده گنده همش تقصیره خانومه پست چی بود آخه اون خانومه که روز قبل رفته بودم گفته بود همینجوری پستش میکنم اگه خواستی کادوش کن. اما ساعت دیگه از وقت اداری گذشته بود. منم گذاشتمش واسه فردا بردمش اداره پست گفت باید حتما کارتن پستی باشه =)) تو رو خدا ببخشید این قد بد چسبیده بودمش :* . الان تو دلم میگم کاش از نزدیک می تونستم صدای غر زدنت ها رو بشنوم ) :*:* باید خیلی دوست داشتنی باشه
   دوستت دارم گُلی :* اصلا قابلت رو هم نداشت. با این کادوها که نمیشه محبت و خوبی‌هات رو جبران کرد.

   [پاسخ]

   
3. 

   منیره @ ۶:۵۵ ق.ظ

   اره میفهمم چی میگی
   این پستچی ها خیلی بهونه گیر هستند! سر بسته حامد اولش که رفتم گفت باید جعبه خودمون باشه. بعد اومدم جعبه رو جا به جا کنم دید یه چیز شکستنی داره بعد گیر داد که برش دارم
   به هر حال خیلی خیلی مرسی :-* کلی سوپریز شدم و اینا :X

   [پاسخ]