یادداشت های یک دیوانه

فرستاده شده @ ۱۰:۱۵ قبل از ظهر در ۱ آبان ۱۳۸۷ توسط منیره

وقتی از یکی از عزیزترین دوستات بی خبری و تا چند روز نمیتونی ازش خبر دار بشی چند حالت داره:

۱.  اگه تا یکی دو روز ازش بی خبر باشی، دل تنگش میشی و منتظری زود بازم ببینیش، قلبت میتپه و چشمت به راهه. وقتی هم میبینیش با خوشحالی ازش استقبال میکنی و کمی در مورد نبودش و دلتنگیت حرف میزنی و احتمالا کسی از دست اون یکی دلخور نخواهد بود

۲.  اگه تا ۳-۴ روز ازش بی خبر باشی، دل نگرانش میشی و استرس این رو داری که یعنی چی میتونه شده باشه. توی ذهنت هزار جر فکر میکنی. حاضری دنیا رو به هم بریزی ولی ازش خبر دار بشی. وقتی هم که میبینیش کلی سین جیمش میکنی که کجا بودی و چی کار میکردی؟ با کمی بحث زود آروم میشین و خوشحالین از اینکه در کنار همدیگه هستین.

۳.  اگه تا ۶-۷ روز ازش بی خبر باشی، عصبانی میشی و به این فکر میکنی که چه قدر بی فکر بوده که خبرت نکرده. بستگی به رابطه تون داره شایدم به این فکر کنی که برای همیشه ترکت کرده. با خودت عهد میکنی که تو هم دیگه محلش نذاری. وقتی هم که میبینیش احتمالا تا دو روز قهرین و دعوا دارین. اگه آدمای منطقی باشین و طرف دلیل خوبی وسه غیبتش داشته باشه زود میشین همون دوستای سابق.

۴.  اگه ۱۰-۱۲ روز ازش بی خبر باشی، میزینی به رگ بی توجهی. سعی میکنی به روی خودت نیاری که چه قدر دلتنگ، دلنگران و عصبانی هستی. وقتی هم که میبینیش تمام سعیتو میکنی که بهش بی محلی کنی و باز هم بستگی به عمق ربطه داره گه چه قدر طول بکشه دلتنگیت بر دلخوریت غلبه کنه.

۵.  وای به حال وقتی که ۲۰ روز به بالا ازش بی خبر باشی. این قدر ندیدیش که … “از دل برورد هر آنکه از دیده برفت” البته بازم به عمق رابطه و مدت زمان دوریتون بستگی داره. یا زود میشین مثل سابق و یا این قدر رابطه تون سرد میشه که کم کم همدیگه رو فراموش میکنین.

پ.ن. الان مرحله ۲ -هزار جور فکر و خیال- هستم و اصلا هم دوست ندارم مراحل بالاترشو تجربه کنم.