یادداشت های یک دیوانه

فرستاده شده @ ۹:۳۴ بعد از ظهر در ۲۰ مهر ۱۳۸۷ توسط منیره

میخوام ولی نمیتونم برم همایش تقدیر از بانوان برتر وبلاگ نویس به چند دلیل:

۱. من یک زن هستم و وبلاگ نویس ولی دختر بابام هستم

۲. من یک زن هستم ولی راهم دوره و تنها هستم

۳. من یک زن هستم ولی زن هستم

مامان جان زنگ زدند! هر کاری کردم نتونستم قضیه تهران رفتن رو بهشون بگم. با توجه به سوابقم و بحث های زنجیره ای درون منزلی نمیتونم بدون اجازه حتی آب هم بخورم (حداقل برای سلامتی روانیم بهتره) حالا اینش بماند که دوستانی که گفته بودند همراهم میان هم برنامه شون کنسل شد و تنهایی حتی تا کوی اساتید دانشگاهمون هم نمیرم چه برسه به تهران.

ولی چیزایی بود که بیشترین انگیزه رفتنم بود :

تصور اینکه میتونم دوستای خوبم تو وبلاگستان رو ببینم غیر قابل وصفه. از اپیوم و باران گرفته تا مریم شریف، سمیه خانم، زهرا رائوراس، سلما و حتی زهرا اچ بی که میخواد ناشناس بیاد (البته تعداد افراد بیشتر از این بودند، دیدم بخوام اسم ببرم خیلی میشن. شما در نظر بگیرین همه اعضای پارک بانوان فرندفید) و حتی یادی کردن از تنهاترین عزیز ، شاندیز و آزاده که دور از وطن هستند و گرفتن چند تا عکس اختصاصی واسشون که بتونن در نظر بگیرن مراسم چه طور بود. و البته ذوق زدگی از بابت اینکه حدیثه بانو رو هم از نزدیک میبینم و حتی بسته اش رو میتونم حضوری تقدیم کنم یه چیز دیگه بود.

امیدوارم هر کی میره بهش خوش بگذره. یادی هم از من بکنه. عکسم بگیره

الانم تنها خوشحالیم اینه که کلی دوست خوب توی اصفهان پیدا کردم که میتونم به این امید داشته باشم یه روزی میبینمشون. از آیه که دیدمش گرفته تا فائزه ، مادرانه ، مرجان و خانم دکتر کتایون که به همگی قول یه قرار درون اصفهان رو دادم.