یادداشت های یک دیوانه

فرستاده شده @ ۲:۰۵ قبل از ظهر در ۱۸ مرداد ۱۳۸۷ توسط منیره

امروز آواتور فرندفید، توییتر و جیمیل را عوض نمودم.

در این راستا فکر کنم یکی منو چشم کرده. آخه ظهر بد جور کلیه ام درد گرفت. به طوری که دیگه مسکن کاری نبود. رفتم بهداری دانشگاه. خوب نشدم که نشدم. بعد منو با آمبولانس بردند خمینی شهر نکنه یه سنوگرافی باز باشه که باز نبود. مجبور شدیم بریم بیمارستان الزهرا و بستریم کردند. حوالی ساعت ۱۱ شب با زور کلی مسکن و آمپول دردم تسکین یافت و برگشتم خوابگاه. به مامان اینا هم نگفتم، آخه امشب عروسی دختر عموم بود. میترسیدم الکی نگران بشن.

این جور درد کشیدن دیگه عادتم شده. تا یاد دارم نصف عمرم رو دل درد داشتم. جالبش هم اینه که توی این جور مواقع بیشتر یاد خدا میکنم. خنده داره ولی در اوج درد فقط میگم «خدایا شکرت» باور ندارین از هم اتاقیم که امشب همراهم بود بپرسین. حالا بماند احساس خوب سبک شدن و رهایی که بعد از شفا یافتن به آدم دست میده.

پ.ن. این انترنه چه قدر صداش شبیه آق فری بود!! لحنش زیادی لطیف بود! بعضی حرفهای کلماتش هم میزد. من که تمام مدت گوشم به حرفاش بود ولی نمیفهمیدم چی داره میگه.