یادداشت های یک دیوانه

فرستاده شده @ ۳:۵۰ قبل از ظهر در ۱۱ مرداد ۱۳۸۷ توسط منیره

نوبتی هم که باشه نوبت رشته تجربیه و گل سر سبد اون رشته پزشکی. به خصوص تمامی پزشکان IT نویس  (یک پزشک ، دکتر مزیدی و دکتر همایی و غیرو):

پزشکی : آخر رشته است …

بچه های پزشکی جزو غم انگیز ترین بچه های دانشگاه هستند. این رشته اسم و بحث خاصی ندارد. از ویژگی های این بچه ها این است که از روزی که اسم خودشان را در روزنامه میبینند همدیگر را دکتر صدا میکنند.

درس های این رشته در بخش علوم پایه یک سر گل دارد به نام آناتومی یا علوم تشریح . در این درس شیرین دانشجو طی چند ترم با پیچیدگی های آناتومیک دل و قلوه و جگر آشنا میشود و مثلا یاد میگیرد عصب سه قلو در حقیقت شونصد شاخه دارد که هرکدام کلی کار انجام میدهند. بعد دوستان وارد دوره فیزیوپات میشوند تا فرق بیماری و سندرم و هویج را از هم یاد بگیرند و بعدتر هم در بیمارستان , شاهد هنرنمایی اکسترن ها و اینترن های محترم و محترمه خواهیم بود. آنها شدیدا در این مرحله سعی میکنند به بیمار نگون بخت اثبات کنند که آخر دکترند و در این راه به غیر از روپوش سفید و گوشی و ترمومتر , از گفتمان وکشتمان هم کمک میگیرند . وقتی هم که واقعا دکتر شدند به خیل علاقه مندان و عشاق سینه چاک تجویز داروهای مسکن و آنتی بیوتیک ( یا همان پزشکان عمومی ) میپیوندند.

از عوارض فیزیکی تحصیل در این رشته میتوان به مواردی مثل موریختگی , جنون و فلج عمومی بدن اشاره کرد. اکثر دانشجویان این رشته زیاد با بهداشت فردی و عمومی میانه ای ندارند و در قاموس آنها خصوصا در بیمارستان مسواک و دستمال کاغذی وسیله ای عمومی است . در عوض دودکش وار به زندگی خود ادامه میدهند.

سینوهه (پزشک مخصوص فرعون )

منبع مجله چهلچراغ