یادداشت های یک دیوانه

فرستاده شده @ ۳:۱۳ قبل از ظهر در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۷ توسط منیره

مقدمه : یادمه اوایل که فرند فید بورس شده بود منم رفتم و اکانت فرندفیدم رو فعال کردم (۱) وقتی آدرس وبلاگ هام و سایر لینک هام رو بهش اضافه میکردم با خودم فکر کردم که «چه بد میشه اگه تمام دوستانم عضو فرند فید بشن و صفحه من رو ببینن! این جوری هر کار که توی اینترنت انجام میدم قابل دیدنه» نمیدونم شما تا چه حد ترس دیده شدن دارین! ولی گاهی واقعا ترس داره! منتها نمیدونم چرا جدیدا ترسم ریخته و بیشتر توی فرندفید میچرخم.

لایک کردن (like) در فرندفید لذتی داره وصف نشدنی! بیشتر از روی مرام میلایکیم و البته گاهی واقعا خوشمان می آید که لایک میکنیم! به قول یکی از دوستان یه چیزی تو مایه های لینک کردن دوستان توی وبلاگه! اصلا همین لایک کردن و کامنت گذاشتن توی فرند فیده که اعتیاد رو تشدید میبخشه.

متن :

به این فکر کردم که اینکه برم توی فرندفید و چک کنم ببینم کیا واسم کامنت گذاشتن و یا کیا لینک هامو لایک کردن خیلی سخته! کاش میشد توی ریدر گوگل (۲) هم دید! این جوری میفهمم دوستام در چه حالند و البته چون مستقیم وارد فرندفید نمیشم مطمئنا خودم چیزی نخواهم نوشت! خوشبختانه دیدم چنین امکانی وجود داره! این شد که ترجیح دادم هر وقت ریدر رو چک میکنم جلوی چشمم باشه (نمونه صفحه گوگل ریدرم)

پ.ن.

۱. خیلی وقت بود عضو فرندفید شده بودم! یادم نمیاد کی بوده ولی میدونم چون به اسم moni است برمیگردد به قبل از شیفتگی ام به اسم کاملم! (چون همون طور که یمبینید من هر جا که اکانت میسازم به اسم کاملم میسازم) این آدرس اکانت فعالم و این هم آدرس اکانت جدید.

۲. شاید به نظرتون مسخره بیاد ولی من گوگل (به خصوص جیمیل) رو در حد مرگ میپرستم! یکی دو سالی میشه که اولین صفحه ای رو که باز میکنم جیمیلم هست و بعد متعاقبا ریدر گوگل! (از همون انفوان جوانی از میل یاهو استفاده خاصی نمیکردم مگر گروه ها و البته مسنجر)

به خودم تبریک میگم چون :

این ۱۰۰ امین پستم بعد از بسته شدن وبلاگ سابقم است