مامانی بهتون تسلیت می گم و برای دوستتون طلب آمرزش می کنم.

گاهی به یاد او می افتم
که هم اکنون نظاره گر من است
غمی بزرگ گلویم را می فشارد
اما چرا غم!؟
او اکنون چه کم دارد،
که من اینگونه برایش می گریم؟!
پس شاد می شوم
که چقدر خدا او را دوست داشت
مثل شب بوها
که از میان تاریکی ها بردش
برای همیشه
آری او دیگر بین ما نیست
. . .