خیلی برام جالبه که توزیع های مختلف لینوکس از بعضی جهات مثل همند و از بعضی جهالت دیگه کلی با هم فرق دارند! مثلا ubuntu و mint نصبشون کاملا شبیه هم بود ولی محیط کارشون تا حدی فرق داشت. ولی uubuntu و parsix نصب های متفاوتی دارند ولی محیطشون کاملا شبیه. open suse که به کل با اینها متفاوته. اگه من میخواستم یه توزیعی رو به کسی سفارش کنم ubuntu بود! آخه نسبتا نصب آسونی داره و تنظیمات اولیش جورتره و کار باهاش هم راحته. (البته بازم میگم! اینا همشون شبیه هم هستند و کافیه با یکی آشنا باشی اون وقته که میتونی با اغلبشون کار کنی)
در کل وقتی تازه توزیعی رو نصب میکنی چند تا مورد رو باید تنظیم کنی (از parsix خوشم اومد! چون حداقل تنظیمات panel رو خودش انجام داده بود) تنظیمات لینوکس سلیقه ایه ولی من به محض ورودم چند چیز را تنظیم میکنم :
خیلی برام جالبه که توزیع های مختلف لینوکس از بعضی جهات مثل همند و از بعضی جهالت دیگه کلی با هم فرق دارند! مثلا ubuntu و mint نصبشون کاملا شبیه هم بود ولی محیط کارشون تا حدی فرق داشت. ولی uubuntu و parsix نصب های متفاوتی دارند ولی محیطشون کاملا شبیه. open suse که به کل با اینها متفاوته. اگه من میخواستم یه توزیعی رو به کسی سفارش کنم ubuntu بود! آخه نسبتا نصب آسونی داره و تنظیمات اولیش جورتره و کار باهاش هم راحته. (البته بازم میگم! اینا همشون شبیه هم هستند و کافیه با یکی آشنا باشی اون وقته که میتونی با اغلبشون کار کنی)
در کل وقتی تازه توزیعی رو نصب میکنی چند تا مورد رو باید تنظیم کنی (از parsix خوشم اومد! چون حداقل تنظیمات panel رو خودش انجام داده بود) تنظیمات لینوکس سلیقه ایه ولی من به محض ورودم چند چیز را تنظیم میکنم :
تنظیمات panel : (فکر کنم معادل ویندوزیش نوار taskbar باشه. همون که منوی start و … روشه)
من یک panel بالای صفحه ایجاد میکنم و یکی پایین. روی panel بالا گزینه های Quit و تاریخ و ساعت و فایرفکس و pidgin (نرم افزاری برای chat ) و main menu و menu bar و … (چیزی تو مایه های همون start ویندوز) رو اضافه میکنم. و روی panel پایین گزینه های network و volume و ۴ میزکار (workspace swicher) و زبان کیبور (keyboard indicator) و یه علامت desktop رو اضافه میکنم
(روی سیستم های ویندوزی هم که میشینم بلافاصله روی نوار taskbar کلیک میکنم و توی قسمت properties اش چند تا تغییر میدم : تیک group similar … رو برمیدارم و عوضش show Quick launch رو تیک میزنم. و این واسم شده یه عادت که اگه ترک بشه موقع کار با وینوز عصبیم میکنه)
تنظیمات کیبورد :
در قسمت perferences وارد قسمت keyboard میشم (و یا روی زبان کیبور keyboard indicator که روی نوار پایین میزکارم هست راست کلیک میکنم و گزینه perferences رو میزنم) در اون قسمت نوار دوم رو انتخاب میکنم (layout) اگه زبان iran توی لیستش نبود اون رو بهش اضافه میکنم و توی نوار سوم (layout option) در قسمت Group shift/lock کلید alt + shift رو واسه میانبر عوض کردن زبان انتخاب میکنم.
تنظیمات مانیتور :
(توی parsix مانیتور استاندارد بود. نه زیادی ریز بود نه درشت ولی نمیدونم چرا توی mint این قدر همه چیز ریزه) در قسمت administrator گزینه screen and graphics برای تنظیمات مانیتوره. من تجربه بدی از تنظیم مانیتور داشتم. هر بار که مانیتور رو از ۱۶۰۰×۱۲۰۰ به اندازه استاندارش یعنی ۱۰۲۴×۷۶۸ تغییر دادم به جای اینکه معمولی بشه زیادی درشت شده!! (تبدیل میشه به ۶۰۰×۸۰۰) و این اتفاق وقتی صورت میگیره که میخوام به اکانت عمومی به لینوکسم اضافه کنم. و هر بار که خواستم تنظیمشو برگردونم پیغام خطا میده که “لطفا همه اکانت هاتون رو log out کنید”
اضافه کردن اکانت :
از اونجایی که بهتره قسمت root در دسترس عموم قرار نگیره یه اکانت public لازمه که بچه های خوابگاه بتونن ازش استفاده کنن (و یا حتی توی خونه هم نیازه) ولی
تنظیمات فونت :
fc-cache برای set کردن فونت. (فایل .font را در home ایجاد میکنی و بعد این دستور را Alt+F2 اجرا میکنی)
دستور ~ در Alt+F2 درایو home را باز میکند.
دستور df -h در terminal اطلاعات کامپیوتر رو میده

حمزه
دایی جان
زهرا
زینب
صادق و مریم
علی
مجتبی
محبوبه
مرتضی
ملیحه
مهدی
وجیهه
آزاده
امیرعلی
انجل
حاصا
حامد
حدیثه
حسن
حورا
رویا
صندوقک
طاهره
مرضیه
نبی
پرستو
پویا