یادداشت های یک دیوانه

فرستاده شده @ ۱۱:۵۱ بعد از ظهر در ۱۳ فروردین ۱۳۸۶ توسط منیره

داشتم باهاش تلفنی حرف میزدم . در اومد گفت بیا بیرون و من هم با تعجب گفتم از کجا؟ گفت از اتاق بیا بیرون …. نگاهی به دور و برم انداختم . از روی تخت با روتختی آبی رنگم بلند شدم . هنوز گوشی موبایلم دستم بود . کفشم رو پوشیدم در اتاق خوابگاه رو باز کردم . به محض اینکه از در اتاق اومدم بیرون دیدم داره از انتهای بال * میاد جلو . گوشی رو قطع کردم . از طرز راه رفتنش فهمیدم خیلی عصبانیه …. گوشیش رو گذاشت سر جاش و به طرف من اومد . گفتم : “چی شده؟ ” با عصبانیت گفت : ” تو که میدونستی خانم چاووش بدشون میاد اداشون رو در بیارن چرا بهم نگفتی؟” گفتم : ” از کجا باید میدونستم ؟” گفت : “تو میدونستی” .

گیج شده بودم . ته فکرم میگفتم خانم چاووش که اصلا اونجا نبودن . حتی نیومدن لوحشون رو بگیرن . اصلا کی اداشون رو در اورد ؟ ما دو تا بازیگر کم داشتیم . بهش گفتم : ” کسی که ادای ایشون رو در نیورد ” هنوز هم عصبانی بود . گفت : ” تو اصلا حواست نبود . به برنامه ها توجه نداشتی . بیا از دوستات بپرس ” و منو برد ته بال . چند تا از بچه های مدرسه روی پله ها نشسته بودند . از اونا هم پرسید و رو کرد به من و گفت : ” دیدی گفتم ” گفتم : ” خوب حالا چی شده مگه ؟” گفت : ” ایشون زنگ زدند و هر چی از دهنشون در اومده به شریفی گفتند ” . میدونستم دنبال یه بهونه است . میدونستم از دستم ناراحته و میخواد به بهونه مختلف سرم خالی کنه . گفتم : ” تو دروغ میگی !! از ایشون بعیده “. به محض اینکه گفتم تو دروغ میگی ، قرمز شد . کارتش میزدی خونش نمی اومد . خیلی خیلی از دستم عصبانی شده بود . موبایلشو در اورد و زنگ زد به دوستش , طرف که گوشی رو برداشت گفت ” شریفی !! بگو که خانم چاووش چی گفتن” و بدون اینکه نگاهی بهم بکنه گوشی رو با شدت به طرف دوستم دراز کرد و گفت : ” شماها شاهد باشین ، حرف منو که باور نمیکنه ” . حرصم در اومده بود . از اینکه این قدر الکی بهش برخورده بود و حالا دیگه هم بهونه پیدا کرده بود که محلم نذاره . منم دستم رو دراز کردم و با شدت تمام گوشیش رو از دستش گرفتم . گفتم : ” باشه تو راست میگی ، ولی به من ربطی نداشت ” گفت : ” من این باشه اجباری رو نمیخوام ” و برگشت طرف بال که بِره . ته دلم ناراضی بودم از رفتارش ولی اصلا دوست نداشتم این طوری بِره ، دوست داشتم بیشتر باهم حرف میزدیم ، لااقل توی این فرصت کمی که به وجود اومده . حالا دیگه رسیده بود به وسط بال . موضوع رو عوض کردم گفتم : ” راستی چه شکلی اومدی خوابگاه ما …. ” یه برگشت و یه نیم نگاهی بهم انداخت و بدون اینکه به سوالم جواب بده رفت .

از خواب * پریدم . نمیدونستم کابوس دیدم یا …. آخه اولین بارم بود که خوابشو میدیدم تازه اونم کجا ؟!! خوابگاه !! باورم نمیشد خوابگاه توی خواب این قدر وحشتناک به نظر برسه . رفتم یه لیوان آب خوردم . ساعت رو که نگاه کردم متوجه شدم هنوز چیزی وقت نبود که خوابیده بودم . احیانا زیادی فکرم مشغول بوده . از دست خودم ناراحت بودم و بد جور عذاب وجدان گرفته بودم . چون تظاهر به کاری کرده بودم که خودم وحشتناک ازش متنفر بودم …. به کسی خندیدن !!

همیشه میگن : ” با هم بخندیم اما به هم نخندیم ” منم این حرف رو خیلی قبول داشتم و دارم . تمام سعیم رو میکنم که به کسی نخندم . چون وحشتناک از مسخره کردن دیگران بیزارم …. منتها دیروز به یکی گفتم که بهش خندیم و دیشب هم …..

یه معذرت خواهی بزرگ بهش بدهکارم . خودش که گفت بهش بَر نخورده و از دستم ناراحت نشده – کاش شده بود - ولی به هر حال معذرت . اینم بزرگش : معذرت میخوام

پ.ن.

* بال : راهروی خوابگاه . توی هر بال ۱۳ تا اتاق هست . ۷ تا زوج و روبروش ۶ تا فرد .

* روان شناسان ثابت کرده اند که خواب یک آدم سالم سیاه – سفید هست . یعنی ما جلوه رنگ ها رو توی خواب میبینیم نه خود رنگ ها رو . به عبارت دیگر وقتی خواب میبینیم تجسمی که از قبل از ااجسام داشتیم باعث میشه که فکر ، فکر ، کنیم که هر جسم چه رنگی دارد در حالی که تمام خواب ما سیاه – سفید هست .

فقط یه استثناء وجود دارد و اون هم در مورد افراد روان پریش یا به عبارتی دیوانه ، خل وضع ، روانی و …. هست . خواب این افراد رنگی هست ….